Fuykusuz Fuyku

Çoook zaman önceydi, yiyemediğimiz ekmeklerin peşimizden bir ömür koşup gelip, zayıf bir anımızda üzerimize çörekleneceği. Bizden tek öç almak isteyenlerin tabağımızda bırakacağımız yenmemiş lokmalar olabileceğinize inandığımız zamanlar. Tabakta bırakılan pirinç kadar çocuğunuz olur derlerdi, kikir kikir gülerdik de daha çocuk nerden gelir onu bilemezdik.

Ana okulunda bir çocuğa aşık olmuştum-sevebilmek için erken bir zaman karşı cinsi.   İçimde engelleyemediğim bu dürtü beni deliye çevirip yıkıcı bir güce dönüşmüştü. İçimi ele geçirmeye başlamış olan bu hayranlık ve zaaf duygularından bir an önce kurtulmaktı belki bilinç altımda oluşan karşıt tepki, korkmuştum. Sonuç aşık olduğum çocuğa habire çelme takıp düşürmek, gözüne kum atmak ve onunla tüm topluluğun ortasında dalga geçmekti. Anaokulundaydım ve seviyordum. Her yan yana geldiğimizde çok heyecanlanıyordum ama diğer taraftan onu ölesiye hırpalıyordum fiziksel ve sözsel. Engellenemez bir şekilde nefretini kazanmamla sonuçlanmıştı ilk sevgi deneyimim.

Sanırım bu yüzden hep vahşi bir tarafım kaldı sevdiğim anda aşık olduğum anda içimde aniden çoğalıveren saçmalama hücreleri. Genlerimi, sinir hücrelerimi ele geçirir bu hafif şiddette depremler. Sevdiklerimi yakar, döker hırpalar sonra kendim kendime küle dönerim.

Kendimi bildim bileli böyleyim.

Hiç ortayı bulamadım, bulsamda koruyamadım. Şiddetli duyguları hep sevdim aşkı yaşayış biçimlerinde.

Şimdi koca kız oldum, küçül de cebime gir diye dalga geçilme dönemlerinin sonlarındayım. Hani hayatı daha normal algılamaya bile başladım derken, aşkı ve sevgiyi algılama biçimlerimde pek de evrimleşemediğimi farkediyorum günden güne.

Bu yüzden galiba her görmek istediğimde telefonda daha sinirli konuşup olay yaratmam ve her sevgi ihtiyacı duyduğumda için için kıvrandığım halde dünyanın en güçlü kadını rollerine bürünüp zeyna gibi kılıç sallayan bir cengavere dönüşebilmem.

İçimdeki kızlardan biri bu gün aynaya baktı ve bunları gördü. Keşke değişebilsem, bu elmayı yedikçe, merkezine doğru yaklaştıkça gidiverse bu zaaflardan nefret eden güçsüz görünmekten çok korkan haletiruhiyelerim.

Ben ben olmazdım o zaman onu da biliyorum ve hiç bir zaman beni terkedecek kadar gitmek istemedim bu benden ama..

yinede baş etmek zor bazen kendimle:)